W kontekście miasta Oratorium Salezjańskie jest punktem odniesienia dla młodzieży najuboższej i najbardziej opuszczonej. Stworzenie środowiska wychowawczego jakim jest Oratorium i wychowanie wszystkich uczestników poprzez więź międzyludzką, integrację, tworzenie grup, zaangażowanie animatorów, konkretne działanie z młodzieżą, powino prowadzić do poznania  Jezusa Chrystusa  jako nauczyciela, przewodnika i wzór  człowieka. Droga ta prowadzi od wyjścia z dobrym słowem osadzonym w kontekście ewangelicznym do osobistego przeżycia spotkania z Bogiem

1. Oratorium: Środowisko otwarte.

1.1. Oratorium prowadzi działalność wychowania i wzrastania w życiu wewnętrznym. Jawi się jako “dzieło z pogranicza tego co religijne i świeckie: z tej lokalizacji pochodzi cała jego oryginalność i ryzyko” (KG XXIII, 262).

1.2. Styl, z jakim Oratorium wychodzi naprzeciw młodym jest skoncentrowany na Systemie Prewencyjnym Ks. Bosko (rozum, religia, dobroć czyli miłość wychowawcza). System ten wymaga:

– osobistego spotkania z drugim człowiekiem,

– dobroci wobec wszystkich, a w szczególności wobec najbardziej potrzebujących;

– postawy przyjmującej, zwłaszcza wobec nowo przybyłych, pojętej jako dar przyjaźni, akceptacji drugiej osoby, umiejętności pomagania temu, kto znajduje się w sytuacji trudnej, solidarności z najuboższymi, cierpliwości i łagodności wobec młodych,

– współpracy z rodzinami, które pozostają głównymi odpowiedzialnymi za wychowanie swoich dzieci.

W ten program są zaangażowani animatorzy oratorium, jak również sama młodzież wobec swoich kolegów.

1.3. Aby utrzymać jakość wychowawczą Oratorium jawi się jako:

– wspólnota ewangelizująca

– wspólnota, która służy

– wspólnota twórcza.

2. Oratorium: wspólnota ewangelizująca

Na wielorakie wyzwania, jakie młodzież stawia wspólnocie wierzących, Oratorium odpowiada propozycją przebycia stopniowej, jasnej drogi wzrostu duchowego, która poczynając od metody “spotkania” prowadzi do dojrzałości ludzkiej, do spotkania z Bogiem, do silnego poczucia przynależności do wspólnoty  i do zaangażowania na rzecz świata wg zamysłu Jezusa Chrystusa.

2.1. Oratorium poprzez spotkania formacyjne uczestników i animatorów prowadzi działalność ewangelizacyjną. Ewangelizując wychowujemy i wychowując ewangelizujemy. Uczestnik oratorium powinien uczęszczać na katechezę w swojej szkole. Będzie to pozytywna postawa w środowisku odrzucającym wartość ewangelii, a jednocześnie uczestnik stanie się znakiem Chrystusa w świecie. Nowo przybyli nie powinni negować modlitwy w Oratorium i Regulaminu Oratorium.

2.2. Oratorium jako wspólnota, która umacnia się w uczestnictwie w Eucharystii. Jest dla nas:

– możliwością rozwoju duchowego, dojrzewania w życiu duchowym oraz zaangażowania w praktykowaniu przykazania miłości;

– siłą jednoczącą wszystkie wysiłki wychowawcze w budowaniu wspólnoty oratoryjnej, w której dzieci i młodzież gimnazjalna zajmują szczególne miejsce;

– punktem kulminacyjnym i źródłem dzielenia się miłością wobec wszystkich. Jest również miejscem rodzenia się autentycznych powołań.

2.3. Wzorem i źródłem ducha salezjańskiego jest osoba Jezusa. W odczytywaniu Ewangelii jesteśmy szczególnie wrażliwi na pewne rysy postaci Jezusa, tj: umiłowanie najmniejszych i najbiedniejszych,  gorliwość w Dobrego mówieniu o osobie Jezusa wzorze całego życia; wzorowanie się na Jego troskliwości, która zwycięża łagodnością i darem z samego siebie. Ewangelia, słuchana z wiarą jest dla nas źródłem życia duchowego, pokarmem do osobistego kontaktu z Bogiem i mocą w dochowaniu wierności na codzień.

2.4. Wspólnota oratoryjna wyraża pragnienie i wolę życia darem wspólnoty dzięki pojednaniu. Przeżywanie osobiste i wspólnotowe spowiedzi jest uprzywilejowanym momentem dla odnawiania wspólnotowej harmonii. Dokonuje się to w czasie dni skupienia, rekolekcji we Wspólnocie, w pierwszy czwartek miesiąca.

2.5. Obecność matki Jezusa – Maryi na naszej drodze  jest wzorem daru życia i odpowiedzialności.

2.6. Aby lepiej przeżywać jedność wspólnoty, jednoczymy się wszyscy poprzez współpracę i obecność przy organizacji ważnych wydarzeń w życiu Oratorium, aby bardziej uwidaczniać charyzmat salezjański w naszym środowisku i w naszych działaniach na zewnątrz.

3. Oratorium: wspólnota, która służy

Służba jest miarą salezjańskiej duchowości młodzieżowej, która wymaga od młodych stawania się “uczciwymi obywatelami i dobrymi chrześcijanami”. Służenie innym niesie ze sobą “promocję godności osoby i jej praw, we wszystkich kontekstach, życie ze wspaniałomyślnością we własnej rodzinie i przygotowanie się do tworzenia jej na fundamencie wzajemnego daru; sprzyjanie solidarności, szczególnie wobec najuboższych; wykonywanie swojej pracy z uczciwością i kompetencją zawodową; promowanie sprawiedliwości, pokoju i dobra wspólnego w polityce; szanowanie natury; rozwijanie kultury”. (KG 23, 178)

3.1. Służba w Oratorium.

* Oratorium angażuje do pomocy wszystkich którzy je chcą tworzyć.

Każdy powinien czuć się odpowiedzialny za funkcjonowanie stowarzyszeń, grup i struktur oratoryjnych, według własnych zdolności; być dyspozycyjny do pracy i współpracy, szanować osoby i rzeczy

* asystencja salezjańska.

Jest dobrą rzeczą, obok różnych zajęć oratoryjnych część młodzieży jako animatorzy poświęcają codziennie czas na asystencję młodszych. Jest ważna obecność dorosłych i rodziców także podczas gier i zabaw niezorganizowanych, aby dzieci nie czuły się pozostawione samym sobie. Ten styl obecności sprzyja dojrzewaniu “ducha rodzinnego” typowego dla pedagogiki salezjańskiej oraz umożliwia to spotkanie i zawiązanie przyjaźni aby być dla drugiego człowieka bratem i przyjacielem.

3.2. Służba jako element wychowawczy.

* postawa służby

Niech każde zajęcie dzieci i młodzieży będzie stopniowo motywowane przez postawę służby aż do momentu by stała się ona wyborem życiowym tej osoby, która pragnie wzrastać według ewangelicznego stylu Ks. Bosko.

* proponuje się:

– przyzwyczajać do odkrywania wolontariatu na polu wychowawczym, społecznym i eklezjalnym

– grupa niech będzie dla każdego okazją do odkrywania już od wczesnego okresu dojrzewania własnych zdolności i umiejętności

– aby młodzi i dorośli przyjęli w Oratorium rolę “animatorów i wychowawców”, pokazując im w dalszej przyszłości rolę salezjańskiego współpracownika. Niesie to ze sobą konieczność formacji i współodpowiedzialności, które dojrzeją w procesie formacji osobistej i chrześcijańskiej oraz przyniosą owoc w konkretnym działaniu.

4. Oratorium: wspólnota twórcza.

4.1. We wspólnocie oratoryjnej każdy z pokorą uznaje zdolności swoje i innych jako dary Opatrzności. Dlatego wszyscy czujemy się odpowiedzialni i potrzebni w naszym dziele wychowawczym i ewangelizacyjnym. Każdy więc w Oratorium może znaleźć miejsce i szansę rozwoju własnych zdolności.

4.2. Naśladując styl Ks. Bosko należy stopniowo dokonywać wzrostu ku dojrzałości ludzkiej, wzrostu w życiu wewnętrznym poprzez spotkanie z Bogiem i swoje doświadczenie Wspólnoty oraz odkrycie swojego powołania i dokonanie wyboru drogi życia. Należy również dać miejsce takim zajęciom, w które młodzież może dać swój wkład.

W szczególności należy promować:

– działalność sportową – animowaną przez SALOS;

– działalność rekreacyjną – muzyka teatr, śpiew, rozrywka i poczucie świętowania niech będą uprzywilejowanymi momentami propagowania inicjatyw;

– działalność kulturalną – animacja, świetlica środowiskowa dla dzieci biednych i ubogich. Uwzględnia ona kontakty ze szkołami i rodzicami poprzez wywiad środowiskowy. Działalność ta jest otwarta na problemy społeczne.

– działalność misyjna – z jednej strony musi być uwrażliwieniem wszystkich, z drugiej, jest propozycją która powinna znaleźć odpowiedź poprzez utworzenie konkretnej grupy o charakterze misyjnym. Celem poszerzenia wrażliwości misyjnej w środowisku parafialnym; wynika to z przekonania, że nie tylko trzeci świat jest miejscem misji, ale że także nasze miasto powinno stać się miejscem ewangelizacji, ze szczególnym zwróceniem uwagi na młodzież, która nie doświadczyła życia oratoryjnego;

- wspierać i rozwijać nowe ruchy młodzieżowe, aby młodzi pociągali młodych, uaktywnić naszą obecność wśród młodzieży szkół gimnazjalnych i średnich

- przydzielić starszym animatorom grupy młodzieżowe i wdrażać program formacyjny

– grupa dorosłych – w ciągu roku rodzice dzieci z naszego Oratorium powinni spotkać się przynajmniej na dwóch zorganizowanych spotkaniach w celu formacji i dzielenia się radościami życia oratoryjnego.

- istnieje w dziele salezjańskim Stowarzyszenie Współpracowników Salezjańskich. Starszym animatorom Oratorium pragnących żyć duchem salezjańskim należy proponować wstąpienie do SWS.

– działalność katechetyczna jest animowana przez kierownika katechizacji w porozumieniu z Proboszczem Parafii, natomiast animacja liturgiczna LSO – jest prowadzona przez opiekuna ministrantów i animatorów prowadzących grupy według stopni.

- dokumentować naszą działalność w ciągu całego roku poprzez prowadzenie kroniki , pisanie artykułów do gazet

Dlatego aby cała działalność przynosiła owoce należy troszczyć się o formację animatorów poprzez spotkania w grupie formacyjnej, poprzez udział w szkole animatora. W pracy oratoryjnej należy dać miejsce inicjatywom lokalnym poprzez uczestnictwo w propozycjach parafialnych, diecezjalnych i salezjańskich.

5. Działalność i struktury

Program wychowawczy oratorium będzie weryfikowany przez kompetentny organ - Radę Oratorium wybraną przez walne zebranie członków zwyczajnych stowarzyszenia Oratorium.

Rada Oratoryjna posiada następujące zadania:

– gwarantuje ciągłość wzrostu wspólnoty oratoryjnej,

– weryfikuje projekt wychowawczy,

– programuje roczną działalność, biorąc pod uwagę problemy organizacyjne i ekonomiczne,

– sprzyja i promuje łączność pomiędzy różnymi grupami i sektorami,

– zbiera się w ustalonych odstępach czasu przynajmniej raz w miesiącu.

- zatwierdza sprawozdanie merytoryczne i finansowe które kierownik Oratorium przedstawia Dyrektorowi domu salezjańskiego i jego Radzie do zatwierdzenia.

- sporządza preliminarz i daje go do zatwierdzenia Radzie domu salezjańskiego.

< Poprzednia		Następna >